İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Bir adamın başında şiddetli bir yara izi vardı. Çetin savaşların başına bir mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaş ortamında ağır yaralar almış mültecilerin tedavi edildiği Danca kurumunda uzun süre tedavi görmüştü. Sağ kolu kullanamıyor, tokalaşırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günler avucuma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra eve götürdüğü kalemleri başkalarının ihtiyacı amaçlı sınıfın önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların ayrı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaş travmasını hala üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Okulda ve aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Psikolog uzmanı çabalar başarısız kaldı. İdare, durumu değerlendirmek için oğlunun ailesini toplantıya duyurdu.

Bütün aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi birlikte evde yaşıyorlarmış. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girişte, Rahman düştü, “Öğretmen!” dedi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öfkeye ilk kez başladı.

Soğuk havalarda ben, çift kat. Dede, terlikle geldi. Ceketin üzerine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe kadar uzamış giydi. Annem ve nine çarşaflıydı. İş yerindeki durumunu ifade etmeye başladığımızda, Rahman fazla koptu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu karanlık gizem anlamaya gayret ediyorduk.

Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleriyle haklı şekilde yatak gece işemeye!” dedi. Rahman mahçup odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Durumu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailelerin da onayıyla Rahman’ın birkaç psikoloğa yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde oğlu ile rehberlik ve işbirliği görevi bana.

İlerleyen günlerde Rahman koridorda koşarken kapıya vurdu. Zararı olmadı fakat hissi yandı, samimi uzun ağladı. Onu teselli etmek için elini tutarak kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz kağıt bir boya kalemleri yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuyor görerek uzak dan Rahman’ı sessizce> izledim. Rahman, renkli küçük kalemlerle bir karalarken beni unutmuş kendi konuşuyordu. Sonra kağıt çıkarıp bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok fazla yorgun, uyumak istiyor, okula gitmek. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra farklı başka bir kurumda çalışmaya. O çocuk bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır ile karşılaştım. Bana fark etti, “Muallim!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü sinirlendi; benden söylemedi. Rahman daha sonra sık sık birçok Suç olaylarına sorumsuzca polis kayda geçmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli çocukların eğitildiği bir tane yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza karşın o çocuğu kurtaramayan olduk.